Waarom ik dit werk doe

Soms vragen mensen mij hoe ik ben begonnen met dit werk.

Het eerlijke antwoord is dat ik het gevoel heb dat de paarden mij hebben gevonden, nog voordat ik wist wat mijn eigen weg zou worden.

Nog voordat de paarden daadwerkelijk in mijn leven kwamen, dienden zij zich op een bijzondere manier aan.

Eerst ontmoette ik hen in een visioen. Op dat moment begreep ik de betekenis daarvan nog niet. Het voelde als een uitnodiging vanuit een onzichtbare werkelijkheid, een stille roep die ik niet kon verklaren, maar die ik ook niet kon negeren.

Ik heb ervoor gekozen om naar die innerlijke roep te luisteren.

Stap voor stap vonden de paarden vervolgens ook hun weg naar mijn leven. Eerst in mijn hart, daarna heel concreet hier op deze plek.

Achteraf voelt het alsof zij mij al kenden voordat ik hen kende.

Mijn eerste leermeesters waren twee zwarte merries. Zonder dat ik het toen besefte, leerden zij mij over kwaliteiten die ik later ben gaan herkennen als de vrouwelijke wijsheid: vertragen, ontvangen, voelen, voeden, in verbinding zijn en vertrouwen op een dieper weten.

Later kwam ook een Ruin op mijn pad. Ooit dacht ik dat het mannelijke misschien door een wit paard vertegenwoordigd zou worden. Maar ook hij bleek zwart te zijn. Dat raakte mij diep. Langzaam begon ik te begrijpen dat zwart voor mij niet staat voor donker als tegenpool van licht, maar voor de bron waaruit het leven ontstaat. De donkere aarde. De baarmoeder. De ruimte van waaruit zowel het vrouwelijke als het mannelijke geboren worden.

Sindsdien kijk ik met andere ogen naar mijn paarden. Niet als symbolen van tegenstellingen, maar als levende herinneringen aan een wijsheid die aan alle leven voorafgaat.

Door de jaren heen hebben de paarden mij iets laten ervaren wat ik nergens anders vond. Niet omdat zij mij antwoorden gaven, maar omdat zij mij hielpen herinneren wie ik in wezen ben.

Waar ik vroeger vooral naar de paarden keek als bijzondere dieren, ben ik ze steeds meer gaan ontmoeten als levende dragers van een natuurlijke wijsheid. Een wijsheid die nooit verloren is gegaan. Een wijsheid die leeft in de natuur, in ons lichaam, in de seizoenen en zoals ik die ervaar in het grotere geheel waarvan wij allemaal deel uitmaken.

Door de jaren heen ben ik steeds meer gaan begrijpen waarom de aanwezigheid van paarden mensen zo diep kan raken.

Wat mij iedere keer opnieuw raakt, is hun enorme hart. In de nabijheid van een paard ervaar ik een liefde die niets van je vraagt. Een liefde die je niet hoeft te verdienen. Een liefde die je eenvoudig ontmoet zoals je bent.

Ik zie hoe mensen soms al ontspannen voordat er één woord is gesproken. Alsof de aanwezigheid van het paard iets aanraakt wat veel dieper ligt dan ons denken. Alsof het lichaam zich herinnert dat het veilig is.

Soms gebeurt er ogenschijnlijk bijna niets.

Een paard kijkt iemand aan.

Een zachte ademhaling.

Een klein gebaar.

En toch zie ik hoe juist zo’n moment iemand diep van binnen kan raken. Alsof een blik uit de ogen van een paard rechtstreeks de ziel ontmoet. Alsof er iets wordt herkend wat al die tijd aanwezig was.

Ik ervaar dat paarden leven vanuit een groot hart en een bijzonder energetisch veld. Zij nemen feilloos waar waar spanning, onrust of disbalans aanwezig is en reageren daar op een heel natuurlijke manier op. Binnen een kudde doen zij dat voortdurend; zij helpen elkaar steeds opnieuw terug te keren naar evenwicht.

Ook in de ontmoeting met mensen zie ik dat gebeuren. Soms begint een paard te gapen, dieper te ademen of op een andere manier spanning los te laten. Alsof het reageert op iets wat in het gezamenlijke veld aanwezig is. Vaak zie ik dat er op datzelfde moment ook iets verandert bij de mens die tegenover het paard staat.

Voor mij voelt het alsof de paarden ons uitnodigen om opnieuw af te stemmen op onze eigen natuurlijke staat van zijn. Vanuit die ontmoeting ontstaat er ruimte voor ontspanning, bewustwording en een diep proces van heling.

Gaandeweg ben ik ook gaan ervaren dat paarden van nature verbonden zijn met lagen van het leven die wij niet altijd met onze zintuigen kunnen waarnemen. Voor mij voelt het alsof zij moeiteloos bewegen tussen het zichtbare en het onzichtbare, tussen de tastbare wereld en een diepere werkelijkheid die altijd aanwezig is.

Misschien is dat wel wat mij vanaf het begin zo heeft geraakt. De paarden nodigden mij uit om opnieuw verbinding te maken met een werkelijkheid die groter is dan wat we met ons verstand kunnen bevatten. Een werkelijkheid waarin liefde, natuur, ziel en bewustzijn niet van elkaar gescheiden zijn, maar deel uitmaken van één levend geheel.

Dat heeft niet alleen mijn werk veranderd, maar ook mijzelf.

Jarenlang dacht ik dat er iets mis was met mij.

Op school leerde ik dat je de wereld vooral moest begrijpen met je hoofd. In woorden, regels en logische stappen. Dat ging mij niet gemakkelijk af. Ik had moeite om mijn gedachten op papier te zetten en voelde me daardoor vaak minder slim dan anderen.

Pas veel later ontdekte ik dat mijn manier van waarnemen helemaal niet verkeerd was. Ze was anders. Niet beter of slechter, maar ander sdan wat er op school van mij werd gevraagd.

Ik ben een beelddenker.

Ik ervaar de wereld vaak eerst als een geheel. Als een beeld, een gevoel of een diep innerlijk weten. Pas daarna ontstaan de woorden.

Misschien is dat ook waarom paarden mij vanaf het begin zo diep raakten.

Zij communiceren immers niet in taal. Zij communiceren via aanwezigheid, subtiele signalen, lichaamstaal en een veld van verbinding. Dat is een taal die ik van nature herken.

 Misschien is dat ook waarom ik mensen vaak goed kan aanvoelen. Ik neem eerst waar wat zich laat zien en pas daarna zoek ik naar de woorden. In mijn begeleiding luister ik daarom niet alleen naar wat iemand vertelt, maar ook naar wat zichtbaar wordt in de ontmoeting, in het lichaam, in de energie en in de reactie van de paarden. Daarna probeer ik zorgvuldig woorden te geven aan wat zich heeft laten zie

Wat ik vroeger als mijn zwakte zag, blijkt nu één van mijn grootste kwaliteiten te zijn.

Mijn manier van begeleiden komt niet alleen voort uit opleidingen of uit mijn jarenlange samenwerking met de paarden. Zij is ook gevormd door het leven zelf. Door verlies, lichamelijke uitdagingen, ingrijpende veranderingen en momenten waarop ik mijn weg opnieuw moest vinden. Juist daardoor weet ik hoe het voelt wanneer het leven je stilzet. En misschien ook hoe een mens, stap voor stap, weer verbinding kan maken met zijn eigen kracht en met dat wat nooit verloren is gegaan

Lange tijd dacht ik dat de paarden het werk deden en dat ik vooral op de achtergrond hoorde te blijven.

Langzaam ben ik gaan begrijpen dat het juist de samenwerking is die Black Horse Wisdom maakt tot wat het is.

De paarden blijven voor mij de Wisdomkeepers.

Zij dragen een natuurlijke wijsheid die ik iedere dag opnieuw bewonder.

Mijn rol is anders.

Met aandacht, liefde en ervaring begeleid ik de ontmoeting tussen mens en paard. Ik luister, geef woorden aan wat zichtbaar wordt en creëer een veilige bedding waarin mensen zich veilig genoeg voelen om zichzelf weer te ontmoeten.

Niet op de paarden.

Niet vóór de paarden.

Niet achter de paarden.

Maar naast hen.

Dat voelt als de plek die ik in te nemen heb.

Ik geloof dat we in onze samenleving veel kennis hebben verzameld, maar tegelijkertijd ook iets kostbaars zijn kwijtgeraakt: de vanzelfsprekende verbondenheid met de natuur, met ons lichaam en met de stille wijsheid die in ieder mens aanwezig is.

Ik verlang ernaar dat die oude wijsheid opnieuw erkend wordt.

Niet als iets van vroeger.

Niet als iets dat alleen thuishoort bij oude tradities.

Maar als een levende werkelijkheid die nog altijd aanwezig is. Een wijsheid die spreekt door de natuur, door ons lichaam, door ons hart en zoals ik die ervaar ook door de paarden.

Misschien is dat wel de diepste reden waarom ik dit werk doe.

Omdat ik iedere keer opnieuw zie wat er gebeurt wanneer iemand werkelijk wordt ontmoet.

Door een paard.

Door de natuur.

Door liefde.

En uiteindelijk door de herinnering dat we nooit werkelijk los hebben gestaan van het leven zelf.

Iedere keer opnieuw ben ik dankbaar dat ik daar, samen met de paarden, getuige van mag zijn.

Dat is voor mij BlackHorseWisdom.