Van afgescheidenheid naar heelheid
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van deze tijd: terugkeren van afgescheidenheid naar verbondenheid.
Verbondenheid met onszelf.
Met elkaar.
Met de natuur.
En met de diepere wijsheid die altijd al in ons aanwezig was.
Velen van ons hebben geleerd delen van zichzelf af te wijzen. Onze angst, ons verdriet, onze kwetsbaarheid of onze boosheid werden gezien als iets dat opgelost, overwonnen of verborgen moest worden. We raakten afgescheiden van delen van onszelf, en daarmee ook van onze eigen heelheid.
Maar wat als juist die delen geen obstakel zijn?
Wat als ze zich laten zien omdat ze eindelijk gezien willen worden?
Niet om ons tegen te houden, maar om ons uit te nodigen verder te groeien.
Alles wat in ons bewustzijn omhoogkomt, vraagt eigenlijk maar één ding:
Kun je nu met liefde aanwezig blijven? Kun je dit deel van jezelf nu wel welkom heten?
Zoals een kind dat steeds opnieuw aan je mouw trekt wanneer het zich niet gezien voelt, zo blijven ook oude pijn, overtuigingen en onverwerkte ervaringen onze aandacht vragen. Niet om ons te straffen, maar omdat ze verlangen naar verbinding.
Wanneer we ze wegduwen, blijven ze terugkomen. Vaak steeds iets nadrukkelijker. Niet omdat er iets mis is met ons, maar omdat het leven ons uitnodigt niets meer buiten te sluiten.
Juist daarin ligt de weg naar heelheid.
Spirituele groei gaat daarom niet over steeds verder “omhoog” gaan. Ze vraagt dat we net zo diep naar binnen durven gaan. Hoe verder ons bewustzijn zich wil openen, hoe meer ruimte we in onszelf mogen creëren om dat bewustzijn ook werkelijk te kunnen dragen.
Zoals een boom alleen hoog kan reiken wanneer zijn wortels diep de aarde in groeien, zo vraagt innerlijke expansie om diepe worteling.
In de natuur zien we dit overal terug. Dag en nacht. Licht en donker. Groei en afbraak. Alles hoort bij dezelfde levende beweging.
Ook wij zijn onderdeel van die natuurlijke orde.
Wanneer we niets meer hoeven af te wijzen, ontstaat er ruimte voor iets nieuws. Niet omdat we iemand anders worden, maar omdat steeds meer zichtbaar wordt wie we in wezen altijd al waren.
Misschien is dát wel de ware betekenis van bewustwording.
Niet ontsnappen aan ons mens-zijn, maar het volledig durven belichamen.
Want heelheid ontstaat wanneer liefde zich uitstrekt naar alles wat we zijn.
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van deze tijd: terugkeren van afgescheidenheid naar verbondenheid.
Verbondenheid met onszelf.
Met elkaar.
Met de natuur.
En met de diepere wijsheid die altijd al in ons aanwezig was.
Velen van ons hebben geleerd delen van zichzelf af te wijzen. Onze angst, ons verdriet, onze kwetsbaarheid of onze boosheid werden gezien als iets dat opgelost, overwonnen of verborgen moest worden. We raakten afgescheiden van delen van onszelf, en daarmee ook van onze eigen heelheid.
Maar wat als juist die delen geen obstakel zijn?
Wat als ze zich laten zien omdat ze eindelijk gezien willen worden?
Niet om ons tegen te houden, maar om ons uit te nodigen verder te groeien.
Alles wat in ons bewustzijn omhoogkomt, vraagt eigenlijk maar één ding:
Kun je nu met liefde aanwezig blijven? Kun je dit deel van jezelf nu wel welkom heten?
Zoals een kind dat steeds opnieuw aan je mouw trekt wanneer het zich niet gezien voelt, zo blijven ook oude pijn, overtuigingen en onverwerkte ervaringen onze aandacht vragen. Niet om ons te straffen, maar omdat ze verlangen naar verbinding.
Wanneer we ze wegduwen, blijven ze terugkomen. Vaak steeds iets nadrukkelijker. Niet omdat er iets mis is met ons, maar omdat het leven ons uitnodigt niets meer buiten te sluiten.
Juist daarin ligt de weg naar heelheid.
Spirituele groei gaat daarom niet over steeds verder “omhoog” gaan. Ze vraagt dat we net zo diep naar binnen durven gaan. Hoe verder ons bewustzijn zich wil openen, hoe meer ruimte we in onszelf mogen creëren om dat bewustzijn ook werkelijk te kunnen dragen.
Zoals een boom alleen hoog kan reiken wanneer zijn wortels diep de aarde in groeien, zo vraagt innerlijke expansie om diepe worteling.
In de natuur zien we dit overal terug. Dag en nacht. Licht en donker. Groei en afbraak. Alles hoort bij dezelfde levende beweging.
Ook wij zijn onderdeel van die natuurlijke orde.
Wanneer we niets meer hoeven af te wijzen, ontstaat er ruimte voor iets nieuws. Niet omdat we iemand anders worden, maar omdat steeds meer zichtbaar wordt wie we in wezen altijd al waren.
Misschien is dát wel de ware betekenis van bewustwording.
Niet ontsnappen aan ons mens-zijn, maar het volledig durven belichamen.
Want heelheid ontstaat wanneer liefde zich uitstrekt naar alles wat we zijn.